Miesiąc: maj 2021

Strategie wynagrodzeń. Część II

5/5 - (6 votes)

W poprzedniej części tego artykułu przedstawione zostało zagadnienie budowy strategii wynagrodzeń w firmie, oraz uwarunkowania strategii wynagrodzeń wynikające z ogólnych strategii organizacyjnych. Wspomniano również, że istnieje wiele szczegółowych strategii organizacyjnych firmy, z których każda ma większy lub mniejszy wpływ na formułowanie strategii wynagrodzeń.

Na szczególną uwagę wśród nich zasługują:

  • strategie ofensywne i defensywne,
  • strategie lidera kosztowego i konkurencji przez markę,
  • strategie przetrwania, rozwoju i adaptacji (klasyfikacja tych strategii związana jest z dynamiką działalności firmy),
  • strategie wzrostu, dywersyfikacji, redukcji i konsolidacji (są to szczegółowe strategie dotyczące dynamiki działalności przedsiębiorstwa).

W artykule tym zostanie pokazany związek każdej z wymienionych wyżej strategii organizacyjnych ze strategią wynagrodzeń. Krótko omówione będą także pewne innowacyjne rozwiązania w zakresie wynagrodzeń i możliwość ich zastosowania w przypadku poszczególnych strategii.

Strategie ofensywne i defensywne

Strategie te zostały wyróżnione przez J.J.Penca i zawierają w pewnej mierze założenia wszystkich pozostałych omawianych poniżej strategii oraz częściowo uwzględniają ich kategoryzację. Strategia ofensywna jest nastawiona na przedsiębiorczość, czyli elastyczne, kreatywne i wymagające ryzyka działania. Jej powodzenie daje firmie przewagę na rynku z powodu nowości. W strategii tej wynagrodzenia postrzega się w kategorii inwestycji. System płac jest tak skonstruowany, aby zachęcał do kreatywności i był powiązany z ekonomicznymi efektami przedsiębiorstwa. Strategia ta może występować w dwóch wariantach, czyli strategii pionierskiej i strategii naśladowczej. Strategia pionierska zakłada przodownictwo w stosunku do konkurencyjnych firm poprzez jak najwcześniejsze wejście na rynek z innowacjami. Strategia naśladowcza zakłada możliwie najszybsze wprowadzenie innowacji, umożliwiające podążanie za przodującymi w tym zakresie firmami.

Stosując strategię ofensywną przedsiębiorstwo potrzebuje pracowników przedsiębiorczych, kreatywnych i otwartych na zmiany. Tradycyjne rozwiązania w zakresie wynagrodzeń będą wystarczające tylko dla pracowników nie mających bezpośredniego wpływu na wyniki działalności firmy. W wynagradzaniu pozostałych (na ogół większości), powinno się stosować takie strategie jak:

  • płaca za wiedzę i umiejętności,
  • płaca za kompetencje,
  • wynagrodzenia pakietowe dla najlepszych pracowników,
  • płace zmienne ściśle powiązane z realizacją konkretnych zadań i wynikami,
  • wynagrodzenia odroczone, uwzględniające wkład pracownika w wyniki przedsiębiorstwa.

Strategia defensywna skupia się na maksymalnym ograniczeniu skutków niepowodzeń poprzez działania pozwalające na utrzymanie dotychczasowej pozycji na rynku. Stosując taką strategię wystarczy opierać się na pracownikach przeciętnych pozyskiwanych z zewnętrznego lub wewnętrznego rynku pracy. W tej strategii wynagrodzenie postrzegane jest jedynie w kategorii kosztów. W związku z tym podejmowane są działania mające na celu jak największą ich redukcję. Nie stosuje się więc nagród za działania wykraczające poza obowiązki, brak jest zmian wysokości wynagrodzeń a płaca zasadnicza ma decydujący udział w wynagrodzeniu. Wynagrodzenie pracowników firmy stosującej defensywną strategię wynagradzania może być w większości oparte na tradycyjnych rozwiązaniach płacowych. Uwzględniają one bardziej wartość stanowiska pracy, niż wyniki zajmującego je pracownika. Stosowanie indywidualnych pakietów może być uzasadnione w przypadku pracowników mających ewidentne osiągnięcia i działających na rzecz zmiany niekorzystnego sposobu funkcjonowania firmy.

Strategie lidera kosztowego i konkurencji przez markę

Strategia lidera kosztowego polega na poszukiwaniu przewagi konkurencyjnej poprzez stosowanie jak najniższych cen w stosunku do rynku. W firmach, w których koszty pracy są znaczącą częścią kosztów ogólnych, stosuje się strategie wynagradzania zakładające jak najniższe koszty. Istotnym źródłem obniżania kosztów pracy jest stosowanie klasycznych systemów płac. Najbardziej popularnymi są płace akordowe i prowizyjne, uwzględniające degresywne opłacanie dodatkowych efektów pracy. Dodatkowo stosowane są modele sita, dające największe szanse zatrudnienia osobie w pełni przygotowanej zawodowo, biorącej odpowiedzialność za swój rozwój i w związku z tym finansującej swoje szkolenia.

Strategia konkurencji przez markę wyrobu ukierunkowana jest na produkcję wyrobu o unikalnych walorach i właściwościach, dzięki czemu klienci są skłonni zapłacić za nie wyższą cenę. Stosując taką strategię firma dąży do maksymalnego ustabilizowania personelu, wykorzystując przy tym wewnętrzne źródła rekrutacji. Właściwy jest w tym wypadku model kapitału ludzkiego, poszukujący osób twórczych i przywiązujących duże znaczenie do jakości pracy. Duże środki przeznaczane są na szkolenia i rozwój, w celu wykształcenia kadry zdolnej do utrzymania lub podnoszenia jakości produkcji. W tej strategii stosuje się systemy wynagradzania, w których bierze się pod uwagę kwalifikacje, kompetencje, zaangażowanie w pracę, rozwój zawodowy oraz efekty pracy. Tradycyjne rozwiązania w zakresie wynagrodzeń są w tym wypadku niewystarczające. Obok korzystnych i zróżnicowanych wynagrodzeń stosuje się także bodźce niepieniężne, takie jak nagrody i świadczenia rzeczowe, oraz możliwości rozwoju zawodowego i awansu. Występują więc przesłanki do korzystania z innowacyjnych sposobów wynagrodzeń, takich jak:

  • płaca za kompetencje,
  • płaca za wyniki,
  • wynagrodzenia pakietowe – uzgadniane indywidualnie zwłaszcza w wypadku pracowników o znaczeniu strategicznym,
  • różne formy wynagrodzeń zespołowych powiązanych z wynikami jakościowo-ilościowymi,
  • wynagrodzenia odroczone w czasie,
  • atrakcyjne formy świadczeń integrujących załogę.

Strategie przetrwania, rozwoju i adaptacji

Strategia przetrwania jest stosowana przez firmy które z powodu problemów i trudności podejmują decyzję o przetrwaniu do lepszych czasów. Na skutek zmiany celów przedsiębiorstwa może powstawać konieczność zmniejszenia zatrudnienia lub dokonania przemieszczeń między stanowiskami. Zmiany mogą polegać na odmłodzeniu składu personelu, wymianie niektórych kierowników lub zwiększeniu na pewnych stanowiskach zakresu obowiązków, co często pociąga za sobą likwidację pewnej ilości miejsc pracy.

Przeprowadzając restrukturyzację zatrudnienia należy zdecydować się, czy zwolnienia odbędą się w formie zwolnień grupowych, czy będą to zwolnienia pojedyncze niepociągające za sobą dodatkowych kosztów. Jednym z podstawowych warunków przetrwania jest maksymalna oszczędność kosztów, w tym kosztów wynagrodzeń. W związku z tym, praktycznie wobec wszystkich pracowników stosuje się strategię minimalnego wynagrodzenia, nierzadko z odroczonym w czasie terminem wypłaty. Wynagrodzenie ma w tym wypadku charakter socjalny i nie jest powiązane z wartością pracy. Motywacja pracowników jest związana głównie obawą utraty zatrudnienia. Stosowanie w tym wypadku tradycyjnego sytemu wynagrodzeń musi uwzględniać wynagrodzenie na poziomie minimalnym, wynikającym z przepisów prawnych i możliwości finansowych przedsiębiorstwa.

Strategia rozwoju polega na podejmowaniu w celu uzyskania przewagi nad konkurencją aktywnych i nierzadko ryzykownych działań, takich jak:

  • poszerzanie oferty,
    zwiększanie sprzedaży,
  • wchodzenie na nowe rynki,
  • prowadzenie badań związanych z projektowaniem i wprowadzaniem nowych produktów,
  • wprowadzanie wcześniej niż inne firmy nowych produktów.

Strategia rozwoju powinna być stosowana przez wszystkie zamierzające utrzymać lub poprawić swoją pozycję na rynku przedsiębiorstwa. W tej strategii należy zwrócić szczególną uwagę na rozwój zawodowy pracowników, mający na celu przygotowanie ich do znacznej zmienności wykonywanych obowiązków. Pracownicy powinni szybko przystosowywać się do zmiany warunków i przyswajać nowe rozwiązania techniczno-organizacyjne. Strategia rozwoju zawsze jest związana z ilościowymi i jakościowymi zmianami personelu. Należy więc planować przyszłe zatrudnienie w zależności od przewidywanego tempa rozwoju. W tej strategii stosowanie klasycznych rozwiązań płacowych jest pożądane jedynie w przypadku pracowników, których zadania nie ulegają znacznym zmianom, a ich wkład w wyniki firmy jest mało istotny. W przypadku pozostałych pracowników zalecane jest stosowanie innowacyjnych sposobów wynagradzania. Najbardziej pożądane z nich to:

  • płaca za kompetencje,
  • płaca za wiedzę i umiejętności,
    płaca za wyniki,
  • wynagrodzenie oparte na taryfikatorach broadbanding,
  • płace rynkowe (na strategicznych stanowiskach),
  • indywidualne pakiety wynagrodzeń (dla pracowników o strategicznym znaczeniu),
  • odpowiednio dobrane formy płac za konkretne zadania i wyniki,
  • wybrane formy wynagrodzenia odroczonego w czasie.

Strategia adaptacji polega na podążaniu za zmianami zachodzącymi na rynku. Jej realizacja wymaga czasowego wykonywania dodatkowych zadań związanych z wprowadzaniem nowych wyrobów lub wdrażaniem postępu technicznego. Może to powodować potrzebę okresowego zatrudniania dodatkowych specjalistów (niekoniecznie na umowę o pracę). Można również stosować szkolenia i zmieniać zakres obowiązków pracowników firmy, delegować ich czasowo do innej pracy lub poszerzać dotychczasowy zakres ich pracy. W związku z tym, dla większości pracowników mogą być stosowane:

  • systemy wynagradzania uwzględniające klasyczne rozwiązania płacowe, wzbogacone płacą za wyniki,
  • wynagrodzenia oparte na taryfikatorach broadbanding (umożliwiają one różnicowanie wynagrodzeń pracowników, w zależności od zakresu wykonywanych obowiązków oraz umiejętności ich wykonywania),
  • świadczenia rzeczowe.

W strategii adaptacji dla większości pracowników wystarczający jest tradycyjny system wynagrodzeń wzbogacony płacą zmienną za dodatkowe zadania i wyniki.

Często podkreślany obecnie jest fakt, że strategia wynagrodzeń nie powinna być nadrzędna w stosunku do strategii organizacyjnej firmy. Obie strategie powinny być natomiast powiązane działaniami polityki personalnej. W doborze strategii wynagrodzeń powinno się więc brać pod uwagę nie tylko rodzaj strategii organizacyjnej, ale również:

  • rodzaj i charakter pracy wykonywanej na określonym stanowisku,
  • zmienność w czasie charakteru stanowiska pracy,
  • wartość pracy każdego pracownika,
  • potrzeby dotyczące mobilności pracowników,
  • ważność danego stanowiska dla firmy,
  • wkład danego stanowiska w wyniki firmy,
  • wymagania w zakresie przekwalifikowania, poszerzenia zakresu obowiązków i inne.

Strategie wzrostu, dywersyfikacji, redukcji i konsolidacji

Strategia wzrostu dotyczy wprowadzania nowych produktów i zwiększania sprzedaży. Realizacja tej strategii wymaga ilościowych i jakościowych zmian personelu. Zmiany te polegają na pozyskiwaniu dodatkowych pracowników z rynku zewnętrznego i wymiany mało wartościowych. Ponadto stosuje się przemieszczanie pracowników między stanowiskami, szkolenia i rozwój zawodowy pracowników oraz awanse. Motywowanie pracowników do aktywności i wprowadzania nowych rozwiązań nie jest wystarczająco skuteczne przy pomocy klasycznego systemu wynagrodzeń. Zależnie od tego, jaki jest kierunek działań (wprowadzenie nowych wyrobów na rynek czy ogólny wzrost sprzedaży) wskazane jest stosowanie pakietowych systemów wynagrodzeń. Powinny one uwzględniać potrzeby poszczególnych grup pracowników oraz powinny być ściśle powiązane z wynikami pracy. Pracownikom o strategicznym znaczeniu powinno zapewnić się indywidualne pakiety wynagrodzeń. Natomiast w przypadku wysokiej klasy specjalistów może być uzasadnione stosowanie płacy za kompetencje czy świadczeń rzeczowych oraz odpowiednio dobranych form wynagrodzeń odroczonych.

Strategia dywersyfikacji polega na rozwijaniu nowych kierunków działalności oraz zdobywaniu przez firmę nowych rynków zbytu, podczas gdy dotychczasowe są utrzymywane lub stopniowo ograniczane. Prowadzenie polityki dywersyfikacji wymaga zmian na dotychczasowych stanowiskach pracy poprzez ich łączenie, dzielenie lub likwidację, a także tworzenia nowych miejsc pracy. W przypadku pracowników, których zadania nie ulegają poważnym modyfikacjom wystarczy stosować system wynagradzania oparty na rozwiązaniach tradycyjnych. Powinny one uwzględniać wartość stanowiska oraz wyniki pracownika. Natomiast w przypadku pracowników o dużym znaczeniu, których obowiązki ulegają rozszerzeniu lub częstym zmianom, lepszy efekt motywacyjny uzyskuje się za pomocą innowacyjnych sposobów wynagradzania. Zaliczyć do nich można:

  • wynagrodzenia za kompetencje,
  • wynagrodzenia za konkretne zadania i wyniki,
  • wynagrodzenia uwzględniającego zmienność zadań w oparciu o taryfikatory broadbanding,
  • stosowanie świadczeń rzeczowych i wynagrodzenia odroczonego w czasie.

Pracowników o szczególnych osiągnięciach i umiejętnościach, wyjątkowo cennych dla firmy, powinno się wynagradzać w oparciu o indywidualnie negocjowane pakiety wynagrodzeń. Atrakcyjność poszczególnych pakietów uzależniana jest od osiągnięć danego pracownika.

Strategia redukcji polega na ograniczaniu lub likwidowaniu przez firmę poszczególnych obszarów działalności, a także zmniejszaniu skali produkcji. Przydatna jest w sytuacjach kryzysów, niespodziewanych spadków koniunktury lub pojawienia się szczególnie silnej konkurencji. Konieczne w tym wypadku są zmiany obejmujące obniżkę kosztów, a więc także racjonalizację zatrudnienia. W zależności od rozmiarów i rodzaju redukcji można stosować w części klasyczne, a w części nowatorskie rozwiązania płacowe. Najlepsze efekty powinno przynieść zastosowanie wynagrodzeń według taryfikatora broadbanding i płacy powiązanej z wynikami. Zawsze należy jednak brać pod uwagę konieczność minimalizowania wydatków na wynagrodzenia. Ograniczenia te mogą polegać na przykład na zmniejszeniu wielkości płacy, wstrzymaniu wypłacania szczególnych nagród czy świadczeń rzeczowych.

Strategia konsolidacji to koncentrowanie się firmy na umacnianiu zdobytej do tej pory pozycji na rynku. Działania personalne są więc ukierunkowane na jak najlepsze wykorzystanie potencjału pracowników, racjonalizację zatrudnienia i podnoszenie kwalifikacji personelu. Wskazane jest stosowanie rozwiązań płacowych prowadzących do wspierania rozwoju pracowników, głównie tych o najwyższej wartości dla przedsiębiorstwa. Najbardziej właściwe wydają się takie rozwiązania jak:

  • płaca za wiedzę i umiejętności,
  • różne formy wynagrodzeń uwzględniające partycypację w wynikach firmy,
  • różne formy wynagrodzeń powiązanych z osiąganymi wynikami,
  • indywidualne pakiety płac dla pracowników osiągających szczególnie wysokie wyniki.

Innowacyjne rozwiązania w zakresie wynagrodzeń

Główną przesłanką stosowania innowacyjnych strategii płac jest fakt, że mogą one przynosić korzyści stosującej je firmie. Jednak aby móc odnieść te korzyści, wprowadzając innowacyjne strategie wynagrodzeń firma powinna spełniać pewne warunki. Zamieszczone są one w poniższej tabeli.

Tabela 1. Podstawowe działania personalne warunkujące skuteczność poszczególnych strategii wynagrodzeń.

Źródło: Z.Sekuła, Strategia na każdy czas (2).

W omawianych powyżej strategiach najczęściej pojawiającymi się innowacyjnymi rozwiązaniami w zakresie wynagrodzeń są:

  • wynagrodzenia pakietowe, wymagające jasno formułowanych celów systemu wynagrodzeń oraz poznania oczekiwań pracowników odnośnie struktury pakietu płacowego,
  • wynagrodzenia kafeteryjne, wymagające odpowiednio wysokiego poziomu płac, zróżnicowanej kadry, poznania potrzeb pracowników oraz zorganizowanego dostępu do kafeterii,
  • płace oparte na kompetencjach, wymagające jasnego sformułowania profilu kompetencji dla stanowisk, oceny rzeczywistych kompetencji pracowników oraz ustalenia zależności między kompetencjami a płacą,
  • broadbanding, wymagający jasnego sformułowania kryteriów zaszeregowania, wszechstronnego i elastycznego personelu oraz wprowadzenia systemu ocen zintegrowanego z systemem wynagrodzeń,
  • dynamiczne wartościowanie pracy, wymagające jasnego sformułowania zasad jego funkcjonowania i zapoznania z nimi pracowników oraz systematycznego przeprowadzania ocen pracowników.

Każde z tych rozwiązań ma oczywiście swoje zalety i wady. Korzyścią wynikającą ze stosowania wynagrodzeń pakietowych jest integracja celów pracodawcy i pracowników. Pozwala ona na pozyskanie, utrzymanie i motywowanie cennych pracowników oraz rozłożenie uzyskiwanych przez nich dochodów w sposób obniżający podatki i zapewniający zabezpieczenie na przyszłość. Z kolei wadami są trudności w zarządzaniu systemem wynagrodzeń oraz możliwość ukształtowania się autonomicznych systemów płac, zamiast spójnego systemu wynagradzania.

Korzyść odnoszona z wprowadzenia kafeteryjnych systemów wynagrodzeń to możliwość dywersyfikacji sposobów motywowania pracowników w krótkim i długim okresie, przy stosunkowo niskim poziomie nakładów. Ich wadą jest natomiast powstanie wysokich kosztów administracyjnych oraz ograniczony dostęp do tego rozwiązania, zwłaszcza wśród pracowników szeregowych.

Wynagrodzenia oparte na kompetencjach pozwalają na wynagradzanie nie tylko przeszłych, ale również przyszłych efektów pracy, oraz wykorzystanie kompetencji do oceny i selekcji pracowników oraz planowania szkoleń. Wadą jest natomiast nie zawsze zrozumiałe dla pracowników zróżnicowanie wynagrodzeń.

Zaletami broadbandingu są z kolei elastyczność przemieszczeń między stanowiskami, możliwość indywidualizacji płac według wybranych kryteriów oraz wzbogacenia treści pracy na danym stanowisku. Wadami są brak wystarczającej kontroli nad wysokością wynagrodzeń pracowników, subiektywizm oceny pracowników oraz zróżnicowane w poszczególnych okresach zapotrzebowanie na środki płacowe.

Dynamiczne wartościowanie pracy daje podstawy do różnicowania płac w zależności od wartości stanowiska i oceny pracownika. Kolejnymi zaletami są obiektywizm systemu ocen powiązanego z systemem wynagrodzeń oraz większe powiązanie płacy zasadniczej z postawą pracownika. Wadami są natomiast większe koszty wartościowania pracy oraz zmienne i trudne do przewidzenia wielkości środków potrzebnych na wynagrodzenia.

Wprowadzanie strategii wynagrodzeń z elementami innowacyjnymi nie jest sprawą prostą. Napotyka na przeszkody zarówno po stronie pracodawców jak i pracowników. W przypadku pracodawców najważniejszą przeszkodą jest fakt, że wprowadzenie takiej strategii wpływa na dywersyfikację polityki płacowej, co utrudnia spojrzenie na problem wynagradzania jako spójny system. Generuje ponadto trudności z dokładnym zaplanowaniem wielkości środków na wynagrodzenia w poszczególnych okresach. Pewną przeszkodą może być także brak wystarczającej wiedzy na temat innowacyjnych strategii płac i umiejętności ich opracowywania.

Z kolei w przypadku pracowników przeszkodą może być sprzeciw i dezaprobata wobec częstych zmian w systemach wynagradzania. Nic więc dziwnego, że nie wszystkie innowacyjne strategie płacowe jednakowo sprawdzają się w poszczególnych firmach i w stosunku do wszystkich pracowników. W niektórych firmach celowe może być zastosowanie kilku innowacyjnych systemów wynagrodzeń w odniesieniu do różnych grup pracowników. Są również stanowiska, na których sprawdza się wprowadzenie jednocześnie więcej niż jednej innowacji w zakresie wynagrodzeń.

Innowacyjne strategie wynagrodzeń wymagają na ogół zwiększenia funduszu wynagrodzeń oraz ponoszenia wydatków na systematyczne oceny, szkolenia i administrowanie systemem wynagrodzeń. Warto więc najpierw ocenić czy w oparciu o dotychczasowy fundusz wynagrodzeń możliwe jest wprowadzanie innowacyjnego systemu wynagrodzeń. Jest to istotne, ponieważ zwiększanie wydatków na wynagrodzenia ma sens tylko wtedy gdy prowadzi do poprawy wyników firmy.

Anna Postół

Bibliografia:

1.S.Borkowska, Wynagrodzenia adekwatne do sytuacji firmy, Personel, 2000, nr 15, s.48-50.

2.G.Gruszczyńska-Malec, Strategia wynagrodzeń w aspekcie globalnej strategii przedsiębiorstwa, „Przegląd Organizacji”, 1998, nr 11, s. 37-39

3.B.Łapiński, Strategia wynagradzania. Podejmowanie decyzji strategicznych, Personel, 1999, nr 4(49), s.57-58.

4.B.Łapiński, Strategia wynagradzania. Podstawowe decyzje, Personel, 1999, nr 3(48), s.46-48.

5.Z.Sekuła, Strategia na każdy czas (1), Personel, 2002, nr 13/14, s.10-16.

6.Z.Sekuła, Strategia na każdy czas (2), Personel, 2002, nr 15/16, s.12-16.

Strategie wynagrodzeń. Część I

5/5 - (4 votes)

Strategia organizacyjna stanowi długofalowy plan działania przedsiębiorstwa i powinna obejmować oraz integrować wszystkie funkcje realizowane w ramach organizacji. Szczególnie istotne znaczenie ma opracowanie strategii wynagradzania, która pozostaje w pełnej zgodności ze strategią zarządzania firmą. Spójność tych dwóch obszarów sprawia, że system wynagrodzeń przestaje być jedynie kosztem, a zaczyna realnie wspierać osiąganie lepszych wyników ekonomicznych.

Tym, co odróżnia strategiczne podejście do wynagrodzeń od podejścia tradycyjnego, jest wyraźny związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy polityką płacową a celami i kierunkiem rozwoju przedsiębiorstwa. Wynagrodzenie staje się wówczas narzędziem realizacji strategii, a nie jedynie elementem administracyjnym.

Budowanie strategii wynagradzania

Skuteczna strategia wynagradzania oraz dobrze zaprojektowany system płacowy mają istotny wpływ na pozycję firmy na rynku. Wynagrodzenia oddziałują na motywację pracowników, ich postawy, zachowania oraz kształtują kulturę organizacyjną całego przedsiębiorstwa. Proces tworzenia strategii wynagradzania obejmuje kilka etapów: sformułowanie wizji i filozofii wynagradzania, określenie założeń projektowych, zaprojektowanie systemu wynagrodzeń, a następnie ustalenie zasad jego stosowania i administrowania.

Dobrze przygotowana strategia wynagradzania pozwala udzielić odpowiedzi na kluczowe pytania (za: B. Łapiński):
– jaką funkcję ma pełnić wynagrodzenie w organizacji,
– czy struktura płac powinna być kształtowana wewnętrznie czy w oparciu o rynek,
– jaki poziom wynagrodzeń firma chce oferować w porównaniu z konkurencją,
– czy wynagrodzenie powinno być przypisane do pracownika czy do stanowiska,
– czy podstawą wynagradzania ma być sposób wykonywania pracy czy jej rezultaty,
– jaka powinna być relacja między częścią stałą a zmienną wynagrodzenia.

Odpowiedzi udzielone na powyższe pytania determinują charakter przyjętej strategii wynagradzania, dlatego rozwiązania stosowane przez poszczególne firmy mogą się znacząco różnić. Oczywiście, przy projektowaniu systemu płacowego pojawia się również wiele dodatkowych kwestii, jednak nie mają one już charakteru strategicznego. Strategia wynagradzania jest zatem rezultatem wielu powiązanych decyzji, które należy uwzględnić w procesie jej konstruowania.

Rola wynagradzania w organizacji

Znaczenie wynagrodzenia w przedsiębiorstwie można rozpatrywać na dwa sposoby. Z jednej strony może ono pełnić funkcję wspierającą inne narzędzia motywacyjne. W takim ujęciu jego głównym zadaniem jest zapewnienie pracownikom poczucia stabilności i bezpieczeństwa, natomiast realizacja celów firmy oraz kształtowanie pożądanych postaw odbywa się poprzez szkolenia, system ocen czy odpowiednią komunikację wewnętrzną.

Z drugiej strony wynagrodzenie może odgrywać rolę sterującą, stając się impulsem do zmian i podstawowym nośnikiem informacji o tym, jakie wyniki oraz zachowania są dla organizacji najważniejsze. Takie podejście jest często stosowane w działach sprzedaży, gdzie system płacowy ma jasno sygnalizować znaczenie udziału w rynku czy jakości obsługi klienta. W przedsiębiorstwach wykorzystujących tę strategię efekty pracy znajdują bezpośrednie odzwierciedlenie w systemach premiowych lub decyzjach dotyczących podwyżek. Wynagrodzenie staje się wówczas narzędziem motywującym pracowników do działań niezbędnych dla realizacji celów strategicznych firmy.

Pomocą w identyfikacji kluczowych umiejętności i zachowań może być model kompetencji. Badania przeprowadzone przez firmy Hewitt Associates, Hay Group, William Mercer oraz Towers Perrin wykazały, że około 25% organizacji stosujących modele kompetencyjne wykorzystuje je także przy projektowaniu systemów wynagrodzeń. Lista kompetencji powinna być ograniczona do najważniejszych zachowań, istotnych z punktu widzenia realizacji strategii przedsiębiorstwa, takich jak skuteczna komunikacja, umiejętność pracy zespołowej, orientacja na wyniki czy gotowość do podejmowania ryzyka.

Po określeniu pożądanych zachowań należy zdecydować, które z nich będą wzmacniane za pomocą systemu wynagrodzeń. Systemy płacowe najlepiej sprawdzają się w kształtowaniu orientacji na wyniki, natomiast są mniej skuteczne w rozwijaniu kompetencji miękkich czy kreatywności. Projektując strategię wynagradzania, warto pamiętać, że nie wszystkie oczekiwane zachowania muszą być bezpośrednio premiowane finansowo. Kluczowe jest znalezienie takiego rozwiązania motywacyjnego, które przyniesie organizacji największe korzyści. Ostatecznie firma powinna jasno określić, czy wynagrodzenie ma pełnić funkcję sterującą czy jedynie wzmacniającą, a jeśli sterującą – to jakie konkretne rezultaty i postawy ma ono wspierać.

Wewnętrzna czy rynkowa struktura wynagrodzeń?

Przy konstruowaniu strategii wynagradzania przedsiębiorstwo musi podjąć decyzję, czy kluczowe znaczenie ma utrzymanie spójnej, wewnętrznej struktury płac, czy też dostosowywanie poziomu wynagrodzeń do warunków panujących na rynku pracy. Wybór orientacji wewnętrznej nie oznacza całkowitego pominięcia danych rynkowych na etapie projektowania systemu płacowego, jednak w praktyce ogranicza on możliwość bieżącego reagowania na zmiany zachodzące na rynku. Może to prowadzić do sytuacji, w których niektórzy pracownicy są wynagradzani poniżej lub powyżej stawek rynkowych. Niedostosowanie wynagrodzeń do rynku zwiększa ryzyko rotacji pracowników oraz trudności w pozyskiwaniu nowych kadr.

Tego rodzaju podejście jest charakterystyczne dla przedsiębiorstw działających w warunkach ograniczonej konkurencji, w tym monopolistów, a także dla dużych, silnie scentralizowanych organizacji o jednorodnym profilu działalności. W firmach tych dominują długie cykle produkcyjne oraz wysoki poziom zaangażowania kapitałowego, co sprzyja stabilnym, wewnętrznie ukształtowanym systemom wynagrodzeń.

Poziom wynagrodzeń a rynek pracy

Wysokość wynagrodzeń bezpośrednio wpływa na koszty pracy, a tym samym na rentowność przedsiębiorstwa. Przyjęcie strategii opartej na rynkowych poziomach płac wymaga od firmy elastyczności oraz systematycznego monitorowania sytuacji na rynku pracy. Oferowanie wynagrodzeń przewyższających średnią rynkową może obniżać konkurencyjność kosztową organizacji, o ile nie idzie w parze z odpowiednio wyższą wydajnością pracy. Z kolei zbyt niskie wynagrodzenia zwiększają ryzyko utraty kluczowych pracowników.

Optymalnym rozwiązaniem wydaje się znalezienie kompromisu pomiędzy tymi skrajnymi podejściami, co wymaga dobrej znajomości pozycji firmy na tle konkurencji. W praktyce oznacza to konieczność porównań płacowych nie tylko na poziomie całkowitego wynagrodzenia, lecz także jego poszczególnych elementów. Przykładowo w działach sprzedaży część stała wynagrodzenia może być kształtowana w pobliżu średniej rynkowej, natomiast składniki zmienne – takie jak premie czy prowizje – mogą przewyższać tę średnią, zwłaszcza w przypadku menedżerów oraz najlepszych handlowców.

Wynagradzanie stanowiska czy pracownika?

Przedsiębiorstwo może zdecydować się na wynagradzanie przypisane do stanowiska pracy albo do konkretnego pracownika. W pierwszym przypadku tworzone są pakiety wynagrodzeń odpowiadające zakresowi obowiązków, odpowiedzialności oraz stopniowi trudności danego stanowiska. Wartość stanowiska określana jest na podstawie jego znaczenia dla organizacji lub pozycji rynkowej, natomiast indywidualne cechy osoby zajmującej dane stanowisko nie są bezpośrednio brane pod uwagę.

Alternatywą jest wynagradzanie pracownika, w którym wysokość płacy zależy od jego kwalifikacji, kompetencji lub osiąganych rezultatów. Takie podejście często opiera się na modelach kompetencyjnych i sprzyja rozwojowi umiejętności oraz podejmowaniu dodatkowych zadań. Wymaga jednak zastosowania bardziej złożonych rozwiązań, takich jak systemy wynagradzania za umiejętności czy szerokie przedziały płacowe (tzw. broadbanding). Wadą tego rozwiązania jest większa złożoność administracyjna oraz konieczność różnicowania zasad wynagradzania w zależności od grup stanowisk.

Wynagradzanie oparte na stanowiskach ułatwia natomiast kontrolę kosztów i zwiększa przewidywalność wydatków płacowych. Upraszcza również administrację, lecz może prowadzić do nadmiernego przywiązania pracowników do tytułów i hierarchii organizacyjnej, gdyż awans staje się jedyną realną drogą do wzrostu wynagrodzenia.

Wynagrodzenie za sposób pracy czy za efekty?

Systemy wynagradzania oparte na wynikach sprzyjają koncentracji pracowników na osiąganiu konkretnych rezultatów, dlatego są powszechnie stosowane na stanowiskach kierowniczych oraz w działach sprzedaży. Z jednej strony dają one pracownikom poczucie wpływu na wysokość własnych dochodów, z drugiej jednak mogą rodzić frustrację, gdy osiągane wyniki są w dużym stopniu uzależnione od czynników zewnętrznych, takich jak koniunktura gospodarcza czy sytuacja rynkowa.

Dodatkowym ograniczeniem tego podejścia jest brak uwzględnienia metod, jakimi cele zostały osiągnięte. W dłuższej perspektywie mogą one mieć kluczowe znaczenie dla rozwoju organizacji. Z tego powodu coraz częściej obserwuje się odejście od czysto prowizyjnych systemów wynagradzania na rzecz rozwiązań uwzględniających sposób wykonywania pracy, na przykład jakość obsługi klienta czy przestrzeganie standardów. Choć takie podejście sprzyja kształtowaniu pożądanych postaw i procedur, bywa postrzegane jako mniej obiektywne, gdyż opiera się na subiektywnej ocenie przełożonych. W praktyce coraz częściej stosuje się rozwiązania hybrydowe, łączące ocenę wyników z oceną sposobu pracy.

Relacja między stałymi i zmiennymi składnikami wynagrodzenia

Wynagrodzenie oparte głównie na składnikach stałych jest charakterystyczne dla organizacji funkcjonujących na stabilnych rynkach, gdzie istotną rolę odgrywa długi staż pracy. Takie firmy często koncentrują się na rekompensowaniu inflacji oraz korektach płac wynikających ze zmian rynkowych. Dominacja stałych elementów wynagrodzenia zapewnia pracownikom poczucie bezpieczeństwa, lecz może utrudniać pozyskiwanie ambitnych i dynamicznych specjalistów oraz osłabiać powiązanie kosztów pracy z wynikami przedsiębiorstwa.

Z kolei przewaga zmiennych składników wynagrodzenia jest typowa dla firm nastawionych na wysoką efektywność operacyjną i kosztową. Strategia ta pozwala ściśle wiązać poziom wynagrodzeń z rezultatami osiąganymi przez poszczególne działy i pracowników. Jej skuteczne wdrożenie wymaga jednak jasnej komunikacji celów oraz zasad przyznawania premii. Dla wielu pracowników duża zmienność dochodów wiąże się z poczuciem niepewności i stresem, co w dłuższej perspektywie, zwłaszcza w działach handlowych, może prowadzić do wypalenia zawodowego.

Najprostsze klasyfikacje strategii wynagradzania odnoszą się do stopnia rozwoju oraz kondycji organizacji. W tym kontekście pomocne są klasyczne narzędzia analizy strategicznej, takie jak macierz Boston Consulting Group (BCG) czy koncepcja cyklu życia przedsiębiorstwa, które pozwalają dopasować politykę wynagrodzeń do aktualnej fazy rozwoju firmy.

Typy organizacji

Jedną z najczęściej wykorzystywanych metod analizy strategicznej przedsiębiorstw jest macierz Boston Consulting Group (BCG), która klasyfikuje organizacje według dwóch kryteriów: względnego udziału w rynku oraz tempa jego wzrostu. Na tej podstawie wyróżnia się cztery podstawowe typy organizacji: gwiazdy, dojne krowy, znaki zapytania oraz psy.

Metoda ta jest powszechnie znana, dlatego w tym miejscu ograniczono się jedynie do jej skrótowego omówienia. Do kategorii przedsiębiorstw efektywnych zalicza się „Gwiazdy” oraz „Dojne krowy”. „Znaki zapytania” to podmioty, których przyszłość jest niepewna – nie wiadomo, czy rozwiną się w kierunku efektywnego funkcjonowania, czy też osłabną i zostaną zaklasyfikowane jako „Psy”. Z kolei „Psy” to organizacje znajdujące się w słabej kondycji, o niewielkim potencjale rozwojowym i niskiej zdolności konkurowania na rynku.

Macierz BCG, choć pierwotnie wykorzystywana w marketingu, może zostać z powodzeniem zaadaptowana do analizy strategii wynagradzania. W takim ujęciu kluczowymi kryteriami podziału stają się bieżąca efektywność przedsiębiorstwa oraz jego długookresowy potencjał rozwojowy. W zależności od typu organizacji różnicuje się zarówno poziom, jak i struktura stosowanych systemów wynagrodzeń.

Zgodnie z tym podejściem strategia płacowa powinna być dostosowana do pozycji firmy w macierzy BCG, co wydaje się uzasadnione, ponieważ sytuacja rynkowa i finansowa przedsiębiorstwa bezpośrednio wpływa na środki, jakie może ono przeznaczyć na wynagrodzenia. Sprawnie działający dział handlowy może w stosunkowo krótkim czasie przekształcić „Znak zapytania” w „Gwiazdę”, a nawet poprawić pozycję organizacji znajdującej się w kategorii „Psa”.

W przedsiębiorstwach zakwalifikowanych jako „Psy” strategia wynagradzania ma zwykle charakter silnie ograniczający. Wynagrodzenie zasadnicze ustalane jest na minimalnym poziomie, a znaczenie bodźców krótkookresowych zostaje zredukowane. Bodźce długookresowe nie są stosowane, a świadczenia dodatkowe stopniowo ograniczane lub całkowicie likwidowane. Tego rodzaju polityka płacowa wynika najczęściej z trudnej sytuacji finansowej firmy i rzadko sprzyja budowaniu wysokiego poziomu motywacji pracowników, który byłby niezbędny do poprawy kondycji organizacji.

Najbardziej korzystna sytuacja dla pracowników występuje w przedsiębiorstwach określanych jako „Gwiazdy” lub „Dojne krowy”. Należy jednak zauważyć, że zatrudnienie w firmie będącej „Gwiazdą” bywa bardziej wymagające, co wiąże się z większym udziałem wynagrodzenia zależnego od osiąganych rezultatów.

Fazy rozwojowe organizacji

Projektując strategię wynagradzania, warto również uwzględnić fazę rozwoju przedsiębiorstwa. Pomocna w tym zakresie jest teoria cyklu życia organizacji, która wyróżnia cztery podstawowe etapy: fazę rozwoju, fazę wzrostu, fazę stabilizacji oraz fazę schyłku. Każda z tych faz charakteryzuje się odmiennymi uwarunkowaniami wewnętrznymi i zewnętrznymi, co wpływa na skuteczność poszczególnych składników wynagrodzenia.

W fazie rozwoju, obejmującej moment powstania firmy, wejścia na nowy rynek lub wprowadzenia nowego produktu, największą skuteczność wykazują bodźce długookresowe, które wzmacniają zaangażowanie i lojalność pracowników. W fazie wzrostu istotną rolę odgrywają zarówno bodźce krótkookresowe, jak i długookresowe, wspierające dynamiczny rozwój przedsiębiorstwa.

W okresie stabilizacji najskuteczniejsze okazują się bodźce krótkookresowe, natomiast pozostałe elementy pakietu wynagrodzeń cechują się umiarkowaną, zbliżoną efektywnością. W celu pozyskania szczególnie wartościowych pracowników w tej fazie konieczne bywa ustalenie wysokiego wynagrodzenia zasadniczego oraz zaoferowanie atrakcyjnych świadczeń dodatkowych.

W fazie schyłku największe znaczenie mają elementy o charakterze ochronnym, takie jak wynagrodzenie zasadnicze, świadczenia socjalne oraz inne dodatki pozapłacowe. Jest to okres szczególnie trudny z punktu widzenia zarządzania zasobami ludzkimi, ponieważ poziom motywacji pracowników zwykle ulega znacznemu obniżeniu, mimo że firma potrzebuje wówczas wyjątkowo wysokiego zaangażowania.

Odpowiednio zaprojektowana strategia wynagradzania może jednak umożliwić przedsiębiorstwu skrócenie fazy schyłkowej i powrót na ścieżkę wzrostu. W takim przypadku uzasadnione jest stosowanie bodźców krótkookresowych, ukierunkowanych na realizację konkretnych celów, które mają pomóc w przezwyciężeniu kryzysu. Bodźce długookresowe tracą natomiast na atrakcyjności ze względu na niepewność przyszłości firmy.

W dalszej części pracy omówione zostaną wybrane strategie organizacyjne oraz wynikające z nich kluczowe uwarunkowania polityki płacowej, a także nowoczesne i innowacyjne rozwiązania stosowane w obszarze wynagrodzeń.

Bibliografia:

1. S.Borkowska, Wynagrodzenia adekwatne do sytuacji firmy, 2000, Personel, nr 15, s.48-50.

2. G.Gruszczyńska – Malec, Strategia wynagrodzeń w aspekcie globalnej strategii przedsiębiorstwa, „Przegląd Organizacji”, 1998, nr 11, s. 37-39

3. B.Łapiński, Strategia wynagradzania. Podejmowanie decyzji strategicznych, Personel, 1999, nr 4(49), s.57-58.

4. B.Łapiński, Strategia wynagradzania. Podstawowe decyzje, Personel, 1999, nr 3(48), s.46-48.

Rozwijanie przywództwa w organizacji

5/5 - (3 votes)

„Bez względu na to, jak bardzo się starasz, nie pochwycisz księżyca odbitego w powierzchni stawu” – to powiedzenie Zen doskonale oddaje paradoks związany z próbą zgłębiania przywództwa. Podobne wyzwanie stoi przed każdym, kto stara się zrozumieć, poznać i zastosować koncepcję przywództwa (leadership). Pomimo istnienia obszernej literatury na ten temat, badacze i autorzy wciąż podkreślają brak jednolitego, naukowego modelu, który w pełni wyjaśniałby istotę tego zjawiska. Jednocześnie brak ten nie przeszkadza w tworzeniu kolejnych opracowań, często liczących setki stron. Problem w dużej mierze tkwi w niejednoznacznej definicji przywództwa.

Przywództwo jako pojęcie jest nominalizacją, czyli rzeczownikiem opisującym abstrakcyjny proces wywodzący się od czasownika „przewodzić”. Kiedy połączymy tę nieostrość z tak złożonym i dynamicznym zjawiskiem, jakim jest organizacja, oraz z trudnymi do określenia kryteriami rozwoju przywództwa, powstaje problematyczna mieszanka. Dla niektórych może ona wydawać się zniechęcająca. Jednak jednym z możliwych rozwiązań jest tworzenie modeli, które pozwalają skoncentrować się na wybranych aspektach przywództwa i analizować je w kontekście funkcjonowania organizacji. Dzięki temu można identyfikować elementy kluczowe dla osiągnięcia efektywności.

W tworzeniu modeli przywództwa warto rozróżnić kluczowe pojęcia. Przywództwo odnosi się do zdolności przewodzenia innym. Przywódca to osoba, która prowadzi grupę w określonym kierunku. Natomiast przewodzenie to proces wykorzystywania tych zdolności przez lidera w konkretnej sytuacji i wobec danej grupy. Taki podział prowadzi do interesującego wniosku – można posiadać zdolności przywódcze, ale nie być w stanie ich wykorzystać w danej sytuacji.

Umiejętności przywódcze są tym aspektem osobowości, który można świadomie rozwijać poprzez odpowiednie kształcenie, zarówno siebie, jak i innych. Można je podzielić na trzy główne obszary. Pierwszy z nich to umiejętność kierowania sobą, obejmująca takie aspekty jak spójność, uważność, formułowanie celów, zarządzanie czasem oparte na priorytetach czy proaktywność. Drugi to umiejętność komunikowania się, która obejmuje komunikację werbalną i niewerbalną, aktywne słuchanie, budowanie relacji (rapport) oraz wywieranie wpływu. Trzeci obszar to umiejętność rozwiązywania problemów, w tym myślenie systemowe, stosowanie technik twórczego myślenia, „chunking” (rozbijanie problemów na mniejsze części) oraz zdolność do tworzenia kreatywnych zespołów.

W kontekście przywództwa warto również odnieść się do poziomów neurologicznych Gregory’ego Batesona, które pomagają formalizować wiedzę o rzeczywistości. Poziomy te obejmują pytania takie jak „Kim jesteśmy?”, „W jakim celu działamy?”, „Jak to robimy?”, „Co dokładnie robimy?”, a także odnoszą się do otoczenia, zachowań, umiejętności, przekonań i wartości, a w końcu do tożsamości lidera.

Otoczenie musi sprzyjać postawom przywódczym – organizacja powinna tworzyć kulturę, która umożliwia liderom działanie. Bez takiego środowiska nawet najbardziej utalentowani liderzy nie ujawnią swojego potencjału. Zachowanie liderów może być bardzo różnorodne – od demokratycznych i edukacyjnych postaw po autorytarne zarządzanie – co wynika zarówno z ich osobowości, jak i warunków otoczenia. Jednak nie istnieje jeden uniwersalny wzorzec zachowań przywódczych, który byłby skuteczny w każdej sytuacji.

Na poziomie umiejętności i możliwości kluczowe są takie cechy jak spójność, zdolność komunikowania się oraz tworzenie wizji. Liderzy, którzy posiadają te umiejętności, są zazwyczaj w stanie sprostać różnorodnym wyzwaniom. Na poziomie przekonań i wartości różnice między liderami a resztą grupy mogą być szczególnie wyraźne. Lider musi nie tylko podzielać wartości grupy, ale także wierzyć w swoje idee i ich realizację. Wartości te muszą być zgodne z celami grupy, aby relacja między liderem a zespołem była trwała i efektywna.

Tożsamość lidera kształtuje się w relacji do otoczenia. Bycie liderem wymaga akceptacji tej roli przez grupę – samo posiadanie umiejętności czy stanowiska nie czyni jeszcze z nikogo skutecznego przywódcy. Problem pojawia się szczególnie w przypadku awansów, kiedy ktoś, kto był dobrym specjalistą, musi nagle stać się liderem. Jeśli proces transformacji roli przebiega chaotycznie, może to negatywnie wpłynąć na efektywność całego zespołu.

Szkolenie liderów powinno być ściśle powiązane z celami organizacji i jej kulturą. Wprowadzenie demokratycznych struktur w nieprzygotowanej organizacji może doprowadzić do chaosu, podobnie jak rozwijanie umiejętności przywódczych bez stworzenia odpowiednich warunków do ich wykorzystania. Organizacje, które działają jako „organizacje uczące się”, mają większe szanse na rozwój i adaptację do zmiennych warunków. W takich organizacjach przywództwo staje się procesem naturalnym, rozproszonym na wszystkich poziomach, wspierającym realizację wspólnych celów.

Rozwijanie przywództwa w organizacji jest jednym z kluczowych elementów budowania długoterminowego sukcesu przedsiębiorstwa. Przywództwo to proces wpływania na innych ludzi w celu osiągania wspólnych celów. W kontekście organizacji przywództwo wykracza jednak daleko poza zdolność do kierowania zespołem – obejmuje również umiejętność inspirowania, motywowania, budowania zaufania oraz tworzenia środowiska pracy, w którym pracownicy czują się zaangażowani i zmotywowani do działania. Współczesne wyzwania biznesowe, takie jak globalizacja, postępująca cyfryzacja czy rosnąca konkurencja, sprawiają, że organizacje muszą nieustannie inwestować w rozwój liderów, którzy potrafią skutecznie reagować na dynamiczne zmiany i prowadzić swoje zespoły w kierunku sukcesu.

Rozwój przywództwa w organizacji powinien być procesem ciągłym i systemowym. Oznacza to, że nie może ograniczać się wyłącznie do jednorazowych szkoleń czy programów mentoringowych, lecz musi obejmować całościowe podejście, uwzględniające zarówno rozwój kompetencji indywidualnych, jak i budowanie kultury organizacyjnej sprzyjającej przywództwu. Proces ten powinien rozpocząć się od określenia potrzeb organizacji oraz identyfikacji kluczowych kompetencji przywódczych, które są niezbędne do realizacji jej strategii. Na przykład, jeśli firma działa w branży technologicznej, istotne mogą być kompetencje związane z zarządzaniem zmianą, innowacyjnością oraz zdolnością do szybkiego podejmowania decyzji. W organizacji opartej na silnej współpracy między zespołami ważne będą natomiast umiejętności komunikacyjne i zdolność do budowania relacji.

Jednym z najważniejszych elementów rozwijania przywództwa jest identyfikacja potencjalnych liderów. Proces ten może obejmować ocenę kompetencji pracowników, analizę ich dotychczasowych osiągnięć oraz badanie ich potencjału przywódczego. Ważne jest, aby organizacja stworzyła klarowne kryteria wyboru przyszłych liderów, które nie ograniczają się wyłącznie do wyników finansowych, ale uwzględniają także takie cechy jak empatia, umiejętność rozwiązywania konfliktów czy zdolność do budowania zaufania w zespole. Proces identyfikacji liderów powinien być transparentny i oparty na sprawiedliwych zasadach, aby promować równe szanse i eliminować potencjalne uprzedzenia.

Rozwój przywództwa w organizacji opiera się także na edukacji i szkoleniach, które umożliwiają pracownikom zdobywanie nowych umiejętności oraz poszerzanie wiedzy. Współczesne organizacje coraz częściej sięgają po różnorodne metody edukacyjne, takie jak szkolenia tradycyjne, warsztaty, kursy online, programy MBA czy konferencje branżowe. Szkolenia te powinny być dostosowane do specyficznych potrzeb liderów na różnych poziomach organizacji – inne umiejętności będą rozwijane u liderów operacyjnych, a inne u menedżerów wysokiego szczebla. Na przykład, początkujący liderzy mogą potrzebować wsparcia w zakresie zarządzania zespołem czy delegowania zadań, podczas gdy wyższa kadra zarządzająca może koncentrować się na rozwoju kompetencji strategicznych, takich jak budowanie wizji organizacji czy negocjacje na szczeblu międzynarodowym.

Jednym z najskuteczniejszych sposobów rozwijania przywództwa jest mentoring i coaching. Programy mentoringowe umożliwiają młodym liderom zdobywanie wiedzy i doświadczenia od bardziej doświadczonych kolegów, co pomaga im szybciej adaptować się do nowych wyzwań. Coaching natomiast skupia się na indywidualnym rozwoju lidera poprzez wspieranie go w odkrywaniu własnych mocnych stron, identyfikacji obszarów do poprawy oraz osiąganiu celów zawodowych. Warto zaznaczyć, że coaching i mentoring nie tylko wspierają rozwój liderów, ale również wzmacniają kulturę organizacyjną, promując współpracę i dzielenie się wiedzą.

Kolejnym kluczowym elementem rozwijania przywództwa jest udzielanie informacji zwrotnej oraz ocena wyników liderów. Regularne feedbacki umożliwiają liderom lepsze zrozumienie swoich mocnych i słabych stron oraz pomagają im w planowaniu dalszego rozwoju. Warto jednak, aby proces udzielania informacji zwrotnej był konstruktywny i wspierający, a nie oparty na krytyce. Organizacje mogą również korzystać z narzędzi takich jak ocena 360 stopni, która pozwala liderom uzyskać różnorodne perspektywy na temat ich stylu przywództwa od podwładnych, przełożonych oraz kolegów z pracy.

Rozwój przywództwa w organizacji nie może pomijać aspektu budowania kultury organizacyjnej, która sprzyja przywództwu. Liderzy, którzy działają w środowisku wspierającym, mają większe szanse na efektywne kierowanie zespołami i realizowanie celów organizacyjnych. Kultura organizacyjna powinna promować takie wartości jak transparentność, otwartość na zmiany, współpraca oraz ciągłe doskonalenie się. Ważne jest również, aby organizacja nagradzała przywództwo oparte na wartościach, takich jak etyka, odpowiedzialność społeczna czy zrównoważony rozwój, a nie wyłącznie na krótkoterminowych wynikach finansowych.

W dobie dynamicznych zmian technologicznych i społecznych organizacje muszą również uwzględniać w rozwoju przywództwa aspekty związane z transformacją cyfrową. Liderzy muszą być przygotowani do zarządzania zespołami zdalnymi, wprowadzania nowych technologii czy wykorzystywania danych w procesie podejmowania decyzji. W tym kontekście kluczowe stają się kompetencje związane z adaptacją do zmian, umiejętnością uczenia się przez całe życie oraz zdolnością do zarządzania różnorodnością w zespole.

Rozwój przywództwa w organizacji jest procesem złożonym, który wymaga zarówno inwestycji w szkolenia i programy rozwojowe, jak i budowania kultury organizacyjnej sprzyjającej liderom. Organizacje, które systematycznie rozwijają swoich liderów, zyskują nie tylko lepiej zarządzane zespoły, ale także większą elastyczność i zdolność do radzenia sobie z wyzwaniami współczesnego rynku. Dzięki odpowiedniemu podejściu do rozwijania przywództwa organizacja może osiągnąć trwały sukces i zbudować solidne fundamenty na przyszłość.

Unibox Story

5/5 - (3 votes)

Zastosowanie UNIBOX STORY daje możliwość bardzo sprawnej i szybkiej oceny predyspozycji menedżerskich kadry zarządzającej i jest integralnym elementem nowoczesnego zarządzania kadrami. Metodologia ta została opracowana przez specjalistów KPMG w Atenach, Kopenhadze, Manchesterze oraz firmę Daniel Porte Consultants z Francji.

UNIBOX STORY to ćwiczenie symulacyjne, którego celem jest diagnoza cech i predyspozycji pożądanych w pracy na stanowiskach menedżerskich.

Metodologia ta została opracowana przez specjalistów KPMG w Atenach, Kopenhadze, Manchesterze oraz firmę Daniel Porte Consultants z Francji. UNIBOX STORY jest metodą międzynarodową, która z powodzeniem sprawdza się w warunkach polskich. UNIBOX STORY jest wewnętrzną metodologią KPMG i jej wyłączną własnością.

W następnych rozdziałach przedstawione zostały obszary zastosowania UNIBOX STORY, jego opis, rola osoby badanej i przebieg ćwiczenia, zakres badanych cech i predyspozycji, sposób oceny, a także korzyści wynikające z zastosowania tej metody, jak również oferta cenowa.

Wierzymy, że nasza unikalna metoda diagnozy różnego rodzaju cech i predyspozycji, pozwalająca lepiej poznać potencjał menedżerski osób badanych w warunkach zbliżonych do naturalnych, wspomoże naszych klientów przy podejmowaniu decyzji kadrowych.

Zastosowanie UNIBOX STORY.

UNIBOX STORY to metoda, która znajduje zastosowanie w następujących obszarach zarządzania kadrami:

1. W procesie selekcji kandydatów:

  • ocena cech i predyspozycji menedżerskich osób badanych na podstawie ich obserwacji w działaniu;
  • opis słabych i mocnych stron kandydatów w odniesieniu do potrzeb i wymagań firmy;
  • rekomendacje dotyczące zatrudnienia lub odrzucenia osoby badanej.

2. W procesie oceny kadry zarządzającej:

  • ocena cech i predyspozycji menedżerskich do sprawowania funkcji kierowniczej w firmie;
  • opis słabych i mocnych pod kątem wyznaczonych przez firmę zadań bieżących i przyszłych;
  • rekomendacje dotyczące możliwości wykorzystania posiadanego potencjału;
  • ocena wspomagająca w procesie strukturalnych reorganizacji firm.

3. W procesie oceny potrzeb szkoleniowych w zakresie soft – skills:

  • ocena zakresu potrzebnych szkoleń, ich intensywności i pilności;
  • selekcja do grup szkoleniowych.

4. W procesie outplacement:

  • ocena cech i predyspozycji menedżerskich osób badanych na podstawie ich obserwacji w działaniu;
  • obiektywny opis słabych i mocnych stron;
  • diagnoza potrzeb szkoleniowych z zakresu soft – skills.

Oprócz osiągnięcia przedstawionych celów, metoda UNIBOX STORY może być traktowana jako narzędzie wspomagające proces planowania i zarządzania kadrami, choć jest ono skierowane do pracowników najwyższego szczebla zarządzania. W przypadku osób ze średniego szczebla zarządzania metoda UNIBOX STORY może być pomocna w diagnozie posiadanego potencjału do objęcia stanowiska najwyższego szczebla.

Opis metody

Punktem wyjścia w realizacji zleceń związanych z oceną cech i predyspozycji menedżerskich, jest zapoznanie się ze strategią firmy, jej celami i kulturą organizacyjną. Dokładna analiza potrzeb i wymagań klienta stwarza możliwość precyzyjnego określenia profilu pożądanych cech idealnego kandydata, z którym będą porównywane osoby badane.

Kolejnym krokiem jest przeprowadzenie ćwiczenia symulacyjnego UNIBOX STORY,za pomocą którego zdiagnozowane zostaną ustalone wcześniej, istotne z punktu widzenia organizacji, cechy i predyspozycje. Badanie z wykorzystaniem UNIBOX STORY składa się z następujących etapów:

1. Ćwiczenie symulacyjne, oparte na sytuacjach, spotykanych w zarządzaniu dużymi firmami, w trakcie którego osoba badana rozwiązuje problemy i zmuszona jest do podejmowania szybkich decyzji dotyczących różnych obszarów funkcjonowania firmy. 2. Rozmowa kwalifikacyjna z osobą badaną, prowadzona przez konsultantów w obecności pracodawcy. Rozmowa daje możliwość zidentyfikowania cech charakteryzujących badaną osobę w oparciu o przygotowane przez nią materiały oraz podjęte decyzje. 3. Ocena cech i predyspozycji menedżerskich osoby badanej i porównanie ich z wymaganiami i potrzebami organizacji, oraz sporządzenie raportu dla klienta zlecającego badanie.

Etap I, ćwiczenie symulacyjne.

Przebieg ćwiczenia.

W pierwszym etapie, który trwa 3 godziny, osoba badana zostaje postawiona w sytuacji Dyrektora Generalnego w firmie zajmującej się produkcją i sprzedażą opakowań UNIBOX INTERNATIONAL SA. Osoba badana została hipotetycznie wybrana w wyniku procesu selekcji kandydatów na powyższe stanowisko. Staje przed śmiałym wyzwaniem poprowadzenia dużej firmy, wraz ze wszystkimi jej planami, problemami i istniejącą strukturą organizacyjną.

Jest zmuszona podejmować samodzielnie szybkie decyzje, których celem jest utrzymanie firmy pod kontrolą i realizowanie ogólnych planów Zarządu.

Osoba badana otrzymuje plik dokumentów, nadesłanych na 3 godziny przed jej wyjazdem na2-tygodniowy urlop (który nie może zostać przełożony). Dokumenty zawierają ponad 30 notatek wewnętrznych i korespondencji kierowanych przez różne osoby do Dyrektora Generalnego. Dodatkowo osoba badana otrzymuje opis firmy, jej schemat organizacyjny, list z gratulacjami od Zarządu, kalendarz, kalkulator i papier do korespondencji. Do decyzji osoby badanej pozostawia się sposób rozwiązywania problemów, robionych notatek, delegowania odpowiedzialności, rozpatrywania pilności spraw i zaplanowania pierwszych dni w nowej pracy.

Ćwiczenie to, absorbuje badaną osobę wciągając ją w swój świat problemów i wewnętrznych układów. Zawiera wiele sytuacji spotykanych na co dzień w procesie zarządzania firmami, na przykład brak możliwości odkładania decyzji na później. W ciągu trzech godzin osoba badana musi rozstrzygnąć kilkadziesiąt problemów. Jej wiedza z zakresu technologii wytwarzania opakowań nie ma znaczenia, bowiem przedmiotem oceny są jej metody zarządzania oraz umiejętność trafnej oceny sytuacji na podstawie której podejmowane były decyzje oraz umiejętność kierowania zespołem oraz rozwiązywania problemów.

Po przeprowadzeniu ćwiczenia zbierane są notatki osoby badanej dotyczące jej decyzji i planów, opinie na temat zaistniałej sytuacji i sposobów jej rozwiązania. Materiały te posłużą konsultantom KPMG do przeprowadzenia rozmowy kwalifikacyjnej oraz późniejszej oceny cech i predyspozycji osoby badanej.

Etap II, rozmowa kwalifikacyjna.

Przebieg rozmowy kwalifikacyjnej.

W trakcie rozmowy konsultanci KPMG (często w obecności pracodawcy lub przełożonego) poddają analizie wszystkie podjęte i zaplanowane przez osobę badaną działania i decyzje. Pytania zadawane są przez konsultantów w określony sposób, tak aby osoba badana miała możliwość argumentacji i obrony swoich decyzji. Ocenie podlega sposób podejmowania decyzji, przesłanki na których zostały one oparte, jak również ich jakość.

Na zakończenie osoba badana otrzymuje krótką informację zwrotną na temat oceny posiadanych cech i predyspozycji, słabych i mocnych stron, co ma duże znaczenie w budowaniu zaufania do zastosowanej metody i trafnej interpretacji wyników.

Pytania.

W trakcie rozmowy kwalifikacyjnej pytania zadawane są przez konsultanta w obecności przyszłego pracodawcy. Część pytań ma charakter otwarty, dający możliwość wykazania się znajomością rozpatrywanych problemów, umiejętnością argumentacji i logicznej interpretacji faktów. Inne pytania, o charakterze zamkniętym, wywołują kontrolowany przez konsultanta wzrost emocji, niektóre nawet symulują sytuację konfliktową, tak aby osoba badana zmuszona była aktywnie bronić swojego punktu widzenia i trafności podjętych decyzji.

Pytania ukierunkowane są na zidentyfikowanie cech i predyspozycji osoby badanej (wymienionych na stronie 6 i 7) ze szczególnym akcentem na te, które zostały określone w profilu idealnego pracownika.

Istotne znaczenie mają także pytania zadawane przez osobę badaną. Ich charakter wskazuje często na wiele istotnych cech, których nie można ocenić prowadząc rozmowę jednostronnie zadając pytania. Badana jest jej aktywność, trafność spostrzeżeń i wrażliwość na szczegóły. Osoba badana ponadto często wykrywa niekonsekwencje w opisywanej hipotetycznej sytuacji, co pozwala na zbadanie zdolności percepcji i ukierunkowania na szczegóły.

Etap III, ocena.

Przebieg oceny. Arkusz ocen.

W celu dokonania oceny osoby badanej przeprowadzana jest szczegółowa analiza stworzonych przez nią dokumentów, przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej, treści i charakteru udzielanych odpowiedzi, sposobu zachowania, argumentacji i motywacji. Specjaliści KPMG (konsultanci z zakresu zarządzania, psychologii i socjologii) opracowali arkusz ocen, w którym dokonuje się opisu poszczególnych cech w pięciostopniowej skali. Punktacja ta nie podlega sumowaniu, a jedynie pomaga w opisie najmocniejszych i najsłabszych cech kandydata. Wypełnianie arkusza ocen polega na odpowiedzi na pytania dotyczące charakteru opracowanych przez kandydata materiałów, jego zachowania się w symulowanych sytuacjach i sposobu podejmowania decyzji.

Badane cechy i predyspozycje.

Po przeprowadzeniu ćwiczenia, rozmowy kwalifikacyjnej i dokonaniu oceny powstaje charakterystyka osoby badanej, w której opisane są:

1. Umiejętności ogólne:

* komunikacja werbalna; * komunikacja pisemna; * umiejętność oceny sytuacji i diagnozy relacji panujących w organizacji; * prawidłowość wyboru priorytetów.

2. Predyspozycje osobowościowe:

* zdolność do adaptacji;

elastyczność;

* planowanie i przygotowanie do negocjacji;

* samodzielność;

* umiejętność perswazji i przekonywania;

* podejście systemowe i metodyczne.

3. Planowanie i zorientowanie na efekty:

  • identyfikacja i ustalanie celów długoterminowych;
  • identyfikacja i ustalanie celów krótkoterminowych;
  •  zarządzanie czasem;
  •  oddanie, lojalność i zaangażowanie;
  • zdecydowanie w dążeniu do celu;
  • umiejętność kontroli.

4. Podejmowanie decyzji i rozwiązywanie problemów:

* identyfikacja problemów;

* zdolności analityczne i syntetyczne;

* krytycyzm;

* umiejętność oceny i opiniowania;

* inicjatywa;

* kreatywność;

* zorientowanie na szczegóły.

5. Współdziałanie z ludźmi i zarządzanie personelem:

* kompetencje społeczne;

* delegowanie odpowiedzialności;

* umiejętność rozwijania innych;

* rozwiązywanie konfliktów.

6. Inne:

* odporność na stres;

* spójność;

* identyfikacja z grupą i przynależność do grupy;

* dbałość o interes firmy;

* dbałość o klientów.

5. Wyniki.

Interpretacja wyników.

Wynikiem badania jest ocena osoby badanej pod kątem wymaganych cech i predyspozycji menedżerskich. Na podstawie interpretacji wyników, określone zostaną słabe i mocne strony osoby badanej, a jej profil porównany zostanie z profilem idealnego kandydata. Uzyskane wyniki przedstawiane są w postaci charakterystyki oraz raportu zawierającego rekomendacje KPMG i zalecenia dotyczące zatrudnienia, odrzucenia, bądź zmiany stanowiska lub też przeprowadzenia odpowiednich szkoleń, planowania ścieżek rozwoju zawodowego i osobistego menedżerów. Rekomendacje dotyczą również możliwości wykorzystania potencjału posiadanego przez osobę badaną.

Uczestnictwo pracodawcy w rozmowie kwalifikacyjnej, stanowiącej drugi etap ćwiczenia UNIBOX STORY, daje możliwość bezpośredniej obserwacji osoby badanej i szybkiej interpretacji wyników po zakończeniu spotkania. Wyniki przedstawiane są także osobie badanej i często dyskutowane z nią.

Poufność wyników.

KPMG zobowiązuje się do zachowania poufności wszelkich informacji związanych z oceną badanych osób, jak i projektów opracowanych na podstawie analizy predyspozycji osób badanych. KPMG dba o poufność całej dokumentacji związanej z procesem selekcji i naboru kadr. Arkusze ocen i dokumentacja UNIBOX STORY przechowywana jest w taki sposób, że dostęp do nich posiadają jedynie upoważnieni konsultanci. Standardy utrzymania dokumentacji w odpowiedniej dyskrecji i kwalifikacje do prowadzenia selekcji i naboru kadr potwierdzone są przez upoważnienie Prezesa Krajowego Urzędu Pracy doprowadzenia pośrednictwa pracy na terenie Rzeczpospolitej Polskiej.

Unikalność metody.

Unikalność metody UNIBOX STORY, polega na możliwości indywidualnej diagnozy predyspozycji menedżerskich w przypadku selekcji kandydatów na stanowiska menedżerskie, gdy osobom ubiegającym się o dane stanowisko należy zapewnić dyskrecję, która wyklucza przeprowadzenie badania grupowego.

Za pomocą metody UNIBOX STORY można dokonać oceny szerokiego zakresu cech i predyspozycji pożądanych na stanowiskach menedżerskich. Pozwala ona także na ocenę rzeczywistych zachowań zamiast deklarowanych postaw oraz ogranicza możliwość manipulowania i odgadywania intencji przez osobę badaną.

Istnieje możliwość dwujęzycznego jej zastosowania (w języku polskim i angielskim). W przypadku osób pracujących w środowisku, gdzie zachodzi potrzeba swobodnego wykorzystywania języka angielskiego do celów zarządzania, UNIBOX STORY jest narzędziem nadającym się doskonale do oceny tego typu umiejętności.

UNIBOX STORY to metoda nadająca się do oceny cech i predyspozycji kandydatów lub pracowników z różnych szczebli zarządzania.

Unikalność metody potwierdza również możliwość uczestnictwa pracodawcy w rozmowie kwalifikacyjnej następującej po ćwiczeniu, co stwarza okazję zaobserwowania osoby badanej w działaniu.

Opinie.

Z zadowoleniem stwierdzamy, że nasza metoda oceny cech i predyspozycji menedżerskich spotyka się z uznaniem zarówno ze strony klientów, jak i osób badanych. Obie strony uważają UNIBOX STORY za narzędzie skuteczne i obiektywne. Poniżej przytaczamy trzy najbardziej charakterystyczne opinie osób na temat tej metody:

„….UNIBOX STORY jest doskonałym testem oceniającym umiejętności oraz kwalifikacje kierownicze kandydatów na najwyższe stanowiska, stanowiące wyzwanie nawet dla najwybitniejszych menedżerów…”

(Simon Thompson, Dyrektor Linguarama Polska)

” Narzędzie to zapewnia odpowiednią ocenę faktycznych możliwości kierowniczych, co więcej – określa potencjalne możliwości rozwoju kandydatów….”

(Piotr Łaska, Wiceprezes Kazimierz Wielki Fund Management )

” Renomowane firmy potrzebują właśnie takich informacji, aby móc ocenić najważniejsze cechy kierownicze osób mających pełnić kluczowe funkcje w przedsiębiorstwach….”

(Ove Bak, National Director, Audit Services.)

Organizacja.

Miejsce i czas ćwiczenia.

Możliwości organizacyjne.

Charakter przedstawionego ćwiczenia symulacyjnego wymaga jego odpowiedniej organizacji. W tym celu proponuje się trzy rozwiązania, w zależności od potrzeb firmy zlecającej badanie.

W przypadku poszukiwania i selekcji kandydatów na stanowiska kierownicze, zazwyczaj badanych jest dwóch lub trzech finalistów wyłonionych uprzednio w procesie selekcji metodami tradycyjnymi. Spotkania odbywają się jednego dnia w specjalnie przygotowanych pomieszczeniach KPMG, zazwyczaj w obecności zainteresowanego pracodawcy. Czas trwania ćwiczenia i rozmowy wynosi łącznie 4 do 5 godzin dla jednej osoby, z czego około półtorej godziny przeznaczone jest na rozmowę kwalifikacyjną.

W przypadku zlecenia badania kwalifikacji kadry zarządzającej lub badania potrzeb szkoleniowych możliwa jest organizacja sesji ćwiczeń w formie wyjazdowej seminaryjnej, na przykład w powiązaniu ze szkoleniami. Inną propozycją jest przeprowadzenie ćwiczeń w firmie zlecającej metodą kolejnych spotkań, odbywających się w ciągu kilku dni. W tym celu wymagane będzie przygotowanie odpowiednich pomieszczeń (u klienta) i dokładne uzgodnienie kwestii organizacyjnych przed realizacją zlecenia.

Zespół przeprowadzający ćwiczenie i ocenę.

Wszyscy konsultanci należący do zespołu posiadają znaczne doświadczenie w dziedzinie naboru i selekcji kadr, planowania rozwoju zawodowego oraz przeprowadzania szkoleń i zajęć warsztatowych. Do zespołu tego należą osoby posiadające doświadczenie w zarządzaniu, psychologowie i specjaliści w dziedzinie nauk społecznych Osoby upoważnione do stosowania metodologii UNIBOX STORY otrzymały intensywne szkolenie w tej dziedzinie.

Podsumowanie.

Na podstawie zdobytych doświadczeń i wszystkich przedstawionych informacji, można stwierdzić, że UNIBOX STORY to:

  • nowoczesna metoda badania predyspozycji kierowniczych kadry menedżerskiej,
  • atrakcyjna, wciągająca gra symulacyjna,
  • ćwiczenie oparte na rzeczywistych sytuacjach, spotykanych w zarządzaniu,
  • oryginalny sposób wspomagający proces rekrutacji na najwyższe stanowiska,
  • narządzie badające potrzeby szkoleniowe kadry menedżerskiej.

Zastosowanie UNIBOX STORY daje możliwość bardzo sprawnej i szybkiej oceny predyspozycji menedżerskich kadry zarządzającej i jest integralnym elementem nowoczesnego zarządzania kadrami. UNIBOX STORY znajduje zastosowanie w każdej branży i służy ocenie ludzi nie pod kątem ich specjalistycznej wiedzy, lecz cech i predyspozycji menedżerskich. Zastosowanie metody UNIBOX STORY w innych krajach europejskich potwierdza jej skuteczność i unikalność, a opinie klientów i osób badanych potwierdzają atrakcyjność formy i obiektywizm wyników.

Justyna Tyborowska